حضرت زینب بزرگ بانویی است که  تاریخ او را نمونه و الگویی شایسته برای همه زنان عالم قرار داد.ایشان در روز پنجم جمادی الاولی سال پنجم یا به قولی ششم هجری در مدینه در خانواده‏ای دیده به جهان دوخت،که آیه تطهیر در وصف عصمت و پاکی شان نازل شد.او پرورش یافته مکتب وحی بود و نزد بهترین آموزگاران بشریت تربیت ‏یافت. زینب (س) در خانواده‌ای پرورش یافت که در آن برای زنان جایگاه و ارزش خاصی قایل بودند. در آن خانواده، زن می‌تواند مسؤولیت‌های بزرگ را بپذیرد و محور ایجاد تحولات اجتماعی باشد، طبیعی است؛ در چنین خانواده‌ای که در آن زن چنین جایگاهی دارد، دخترانی نمونه و شایسته مانند حضرت زینب (س) تربیت می‌شوندکه نقشهای بزرگ می آفریند و همه را این‌گونه مبهوت عظمت و مقام والای خود می نماید.

                                            دلبران را پیش دلبر دلبریست                          دلبری خود شیوه پیغمبریست

                                            پس ندا آمد کـه ما دلداده ایم                           دلربـایی را بـه زینــب داده ایم
ایشان در حیا و عصمت، مانند مادرش، فاطمه زهرا (س) بود و شیوایى و رسا سخن گفتن را از پدر به ارث برده ، بردبارى نیز میراثی گرانب‌هایی بود که از برادرش حسن(ع) به او رسیده بود و  راز و رمز شجاعت او را می‌توان در حسین (ع) پیدا نمود.
حضرت زینب(س) دارای مراتب عرفانی بزرگ و والایی بودند. در عبادت و طاعت خداوند به آن درجه از شناخت و معرفت حق رسیده بود که امام حسین(ع) در روز عاشورا به هنگام وداع این گونه او را خطاب نمود:« یااختاه لاتنسینی فی نافلة اللیل؛ خواهرم در نماز شب مرا فراموش مکن.» 
ایشان واژه بی‌منتهای صبر و بردباری است ، از کودکی رنج‌های فراوانی کشیده و مصیبت‌هایی بسیاری دیده و از همان کودکى ‏آموخت که چگونه باید تمام مشکلات و رنج‌ها را در راه خدا را تحمل نماید. این بانوى بزرگوار همه این مصائب را تحمل کرد و در صحنه امتحان نقش خود را به‌خوبى ایفا نمود ودر همه این امتحان‌ها سربلند و پیروز گشت.
در زیارتنامه آن حضرت مى‏خوانیم: « لقد عجبت من صبرک ملائکة السماء؛ ملائکه آسمان از صبر تو به شگفت آمدند.» مخصوصا در ماجراى کربلا آن چنان صبر و رضا و تسلیم از خود نشان داد و نهایت معرفت و عرفان‌خود را با این جمله نشان داد که:«و ما رایت الا جمیلا» و صبر را در این مقام، خجل نمود 
                           خدا در مکتب صبر على پرداخت زینب را               براى کربلا با شیر زهرا ساخت زینب را
یکی از سیره‌های عملی زندگی این بانوی گرانقدر، پرستاری و دستگیری از حال بیماران و درماندگان بود. در طول زندگی  ایشان حوادث تلخ و سختی؛ همچون بیماری مادر بزرگوارشان، ضربت خوردن پدر، مسمومیت برادر و بالاخره حادثه بزرگ کربلا رخ داد و آن بزرگوار همچون کوهی استوار قد خم نکرد و با صبر و امید  به عنوان برترین الگوی پرستاران معرفی شد.
 پس از واقعه کربلا، نیز مسؤولیت پرستاری از امام سجاد (ع) ،مجروحین و کودکان بى‏سرپرست و یتیم را برعهده گرفت .و چه کسی بهتر از ایشان می‌توانست از عهده این مسؤولیت خطیر و مهم برآید .
تبلیغ پیام شهادت نیز از وظایف سنگینى بود که آن حضرت پس از قیام عاشورا برای تداوم رسالت نهضت حسینی (ع) عهده دار بود. 
 ایشان با خطابه‏ها و سخنان پرشور خود در تشریح اهداف انقلاب حسینى و روشنگرى‏هاى که انجام داد توانست پیام عاشورا را به نیکوترین وجه به گوش جهانیان برساند و آن را برای همیشه در تاریخ، زنده نگاه دارد. و چه زیباست که او را پرستار انقلاب حسینى بنامیم، زیرا نقشی را که ایشان در نگهدارى از قیام خونبار حسینى بر عهده داشت، بسیار مهم بود . او پاسدار بزرگ ارزش‌ها و پرچم‏دار نهضت‏خونین کربلا  بود وباعث ماندگاری این قیام عظیم گردید.

تعلیم و تعلم از شئون الهی است و از موهبتهایی است که خداوند به پیامبران و اولیای پاک خویش ارزانی نموده است تا مسیر هدایت را به انسان نشان دهند و او را در مسیر رسیدن به کمال رهنمون گردند .
خداوند از جهت معرفت و دانش در اوج همه مراتب و مقامات قرار دارد و رب العالمین«تربیت کننده همه عالم» نامیده شده است و در قرآن کریم خود را به عنوان نخستین معلم عالم وجود معرفی نموده است و ارزش نعمت علم و دانش را در اولین سوره‏اى که بر پیامبر خاتمش پیامبر (ص) فرو مى‏فرستد بازگو مى‏ کند و همین تعلیم را به پیامبر (ص) نیز نسبت می‌دهد.  
بعد از پیامبران؛ انسان وارث این گوهر و و گنج گرانقدر (دانش) شد و به تعلیم و پرورش همنوعان خود بر مبنای ارزش‌های الهی پرداخت و با نام معلم شایسته تقدیر گردید.
معلم به عنوان گنجینه ای ارزشمند در هر جامعه، نقشی بسیارحساس و مهم ایفا می نماید و گرانقدرترین امانت جامعه بدست او سپرده می شود . 
                                              می توان در سایه آموختن                            گنـج عشق جاودان اندوختن

یکى از عوامل اصلى و در واقع شرط لازم پدید آمدن محبت، معرفت است. هر موجودى که معرفت بیشترى نسبت به خداوند داشته باشد، محبت بیشتری به او دارد. بیشترین معرفت به خداوند از آنِ خود خداوند است؛ یعنى او به ذات خود معرفت دارد و دیگر موجودات همه از معرفت حقیقت او عاجرند؛ عاکفان‌ کعبه جلالش‌ به‌ تقصیر عبادت‌ معترف‌ که‌ «ما عَبَدْناکَ حَقَّ عِبادَتِکَ »و واصفان‌ حِلیه‌ جمالش‌ به‌ تحیّر منسوب‌ که‌ «ما عَرَفْناکَ حَقَّ مَعْرِفَتِکَ! »
خدا در قرآن مجید در بسیاری از موارد به بندگانش اعلام محبت و عشق کرده است که ده مورد آن اشاره می‌شود:
1. پیروان دین خدا
 بگو: اگر خدا را دوست مى‏دارید، از من پیروى کنید! تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد.»

بنده مخلص که اخلاص خود را با محبت به خدا عرضه می دارد هیچ هدفی جز این ندارد که خدا هم او را دوست بدارد. کسی که خدا را دوست دارد باید به اندازه طاعت و ادراک و شعورش از دین او پیروی کند و دین نزد خدا اسلام است.
در این آیه اطاعت از پیامبر علت محبت حق به عبد است . هر کس از پیامبر پیروى کند، قطعاً از خدا پیروى کرده است‏.لازمه‏ ایمان به خدا، پیروى از اولیاى اوست و هر کس در عمل سست است، در حقیقت پایه‏ محبت او سست است. اگر مى‏خواهید خداوند شما را دوست بدارد، باید از سنت رسول اللّه پیروى کنید. انسان مى‏تواند به جایى برسد که رضاى او، رضاى خدا و پیروى از او، پیروى از خدا باشد.

2و3. توابین و پاکان
 « همانا خداوند آنان را که پیوسته به درگاهش توبه و انابه کنند و نیز پاکیزگان دور از هر آلایش را دوست دارد.» 
توابین همان کسانی هستند که از خواب غفلت بیدار شده اند و به سوی پروردگار خویش برمی گردند. و منظور از طهارت طهارتى است که به دستور خداى متعال به دست مى آید ، نه اینکه هرکس که خود را شستشو دهد مورد محبت خدا قرار گیرد . طهارت در اینجا معنى وسیعى دارد که هر گونه پاک‌سازى روحانى از آثار شرک و گناه، و جسمانى از آثار آلودگى به کثیفی ها را شامل مى‏شود.
4. متوکلین
« هنگامى که تصمیم گرفتى، (قاطع باش! و) بر خدا توکل کن! زیرا خداوند متوکلان را دوست دارد.» 
توکل، یکی از منازل دین و مقامی است از مقامات اهل یقین، و یکی از درجات مقربین است. توکل، در شرع مقدس اسلام، عبارت است از اینکه قلب در تمام امور به خدا اعتماد نموده، از غیر او منقطع شود.  توکل رمز موفقیت است و کسانی که بر خداوند توکل می کنند دارای صفاتی هستند که این صفات ویژه باعث شده است که مورد محبت و عنایت خاص خداوند قرار گیرند.

کربلا شگفت‌ترین؛ ژرف ترین و رازناک ترین حادثه عالم است که تاریخ تاکنون به چشم خود دیده است .
کربلادیدنی‌ترین منظره هستی است با جلوه‌ها و شگفتی‌های نو به نو که با هر نگاهی، رازی از رازهای‌آن گشوده می‌شود؛ ولی با این وجود هرگز اسرار آن،تمام شدنی نیست .
و عاشورا خواندنی‌ترین کتاب آفرینش است که تا کنون خوانده شده است .
عاشورا  غنیمت نیست ؛ قیمت است .
عاشورا  ابتدای عشق است در پایانه تشنگی با بادبانی برافراشته از خون. 
عاشورا بی‌نوایی نیست؛ جهانی  نی است و نوا.
عاشورا غریب نیست در سایه شعله‌ها ؛شمشیر افتاده‌ای‌ست ایستاده‌ در انتهای زمان با لبخندی آشنا.
عاشورا تماشا نیست ؛طاقت است و قیامت غیرت بر قامت زمین .
عاشورا چشم نیست ؛اشک است در رقص آبی آزادگان ،بی حضور باران سرخ تشنگان.
عاشورا شناسنامه من است با نام تو ؛که در خروش خون تو ، شمشیر می شود.
عاشورا زمانه خون و ایثار و اربعین بهانه تبلیغ و پیمان است ، عاشورا روزى است که امام حسین(ع) با تاریخ سخن گفت و اربعین روزى که تاریخ ،پاى درس امام حسین (ع) مى نشیند.
عاشورا روز کشت خون خدا در کویر جامعه ظلم زده و و اربعین آغاز برداشت اولین ثمره آن است . اربعین فرصتى براى اعلام همبستگى با عاشورا است .
و از عاشورا تا اربعین نقطه اوج عشق به امام حسین(ع) است و در این چهل روز، تنها سخن محافل و مجالس اوست، تا در طول عمر انسان بهانه بیدارى ظلم ستیزى باشد.                                                                                    

ادامه مطلب...

                                                       «أَسْأَلُکَ بِحُبِّکَ وَحُبِّ مَنْ یُحِبُّکَ وَحُبِّ عَمَل تُقَرِّبُنی إِلى حُبِّکَ
پروردگارا !عشق خود ، و عشق کسى که عاشق توست ، و عشق عملى که مرا به عشق تو مى رساند نصیبم کن
خداى تعالى به یکى از صدیقان وحى فرمود:«مرا بندگانى است که دوستم دارند و من دوستشان دارم ، مشتاق من اند و من مشتاق آنانم ، به یاد من اند و من به یاد آنانم ... کمترین چیزى که به ایشان مى دهم سه چیز است :
اوّل : پرتوى از نور خود را در دلهایشان مى افکنم که بدان سبب از من خبردار مى شوند چنان که من از آنان خبر دارم .
دوّم : اگر آسمانها و زمینها و هر آنچه در آسمانها و زمینهاست در ترازوهاى آنها باشد در برابر ارزش آنها کم مى بینم .
سوّم : به آنان روى مى آورم و کسى که من به او روى آورم آیا فکر مى کنى کسى مى داند که چه مى خواهم به او بدهم ؟ »
دل عاشق خانه شیر است ، کسى درآید که از جان سیر است . از ماجراى درد عشق ، حکایت خطاست و از محنت محبّت اظهار شکایت نارواست . بر هرکه پرتوى از عشق تافت سعادت دنیا و آخرت یافت » .عاکفان‌ کعبه جلالش‌ به‌ تقصیر عبادت‌ معترف‌ که‌ «ما عَبَدْناکَ حَقَّ عِبادَتِکَ »و واصفان‌ حِلیه‌ جمالش‌ به‌ تحیّر منسوب‌ که‌ «ما عَرَفْناکَ حَقَّ مَعْرِفَتِکَ! » 
                                                   گر کسی‌ وصف‌ او ز من‌ پرسد                   بی‌دل‌ از بی‌نشان‌ چه‌ گوید باز
                                                   عاشقان‌ ، کشتگان‌ معشوقند                    برنیاید ز کشتگان‌ آواز
«قُلْ إِن کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللّهُ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ ؛اى پیامبر ! بگو اگر به خدا عشق دارید از من پیروى کنید تا خداوند شما را دوست داشته باشد ، و گناه شما را ببخشد و خدا آمرزنده و مهربان است. »